Ik speel inmiddels ruim 5 jaar doedelzak en vind het altijd leuk mezelf uit te dagen. Dus toen ik de gelegenheid kreeg om deel te nemen aan een competitiegroep om in eerste instantie mijn eigen spel te verbeteren, zei ik graag 'ja'. Op aparte repetities studeerden we vanaf september de nieuwe tunes stuk voor stuk in, waarbij mijn techniek langzaamaan verbeterde. We vorderden gestaag totdat in februari het voorstel kwam om mee te doen aan de competitie in april in Harderwijk. Dat was wel even schrikken, voor mijn gevoel was ik nog niet zover. Dat betekende nog meer oefenen maar vooral ook zorgen dat ik de nummers in mijn hoofd niet door elkaar ging halen. Ik ben menigmaal thuisgekomen van het werk omdat ik niet meer wist hoe een nummer begon of dat ik een ander nummer uit ons repertoire aan het neuriën was. 

Maar oefening baart kunst en onze set begon, ook samen met de drummers, steeds beter te klinken. Op een gegeven ogenblik begon door het vele spelen mijn riet te piepen en kreeg ik 3 weken voor de competitie een nieuw riet. Ik heb niet snel last van stress maar het feit dat mijn riet bleef piepen, baarde me wel zorgen. Ook dit kregen we onder controle en in het Paasweekend kreeg ik weer het gevoel dat ik mijn doedelzak onder controle had (ik heb medelijden met mijn man en de buren...). En dan breekt de laatste week aan; de laatste repetitie samen ging goed en wat klinkt het mooi samen met de drummers. Wat knap dat we het zo mooi samen hebben kunnen brengen. Het geeft me het vertrouwen dat we een goed optreden neer kunnen zetten in Harderwijk.

 En met dit gevoel ben ik ook de dag van de competitie ingegaan. Ondanks een onrustige nacht ging ik relatief kalm naar Harderwijk. Na het inspelen en stemmen was het dan eindelijk zover: het podium op, mijn plek zoeken en zorgen dat ik ontspannen sta. De drummers zetten in en gelukkig was mijn inzet foutloos (zonder early e). Ik speel het eerste stuk ontspannen door maar voel in het tweede stuk toch wat zenuwen mijn linkerarm en -hand binnenstromen. Gelukkig kreeg ik het onder controle en kon ik verder met het genieten van het optreden. Wat klinken we goed gelijk met de drummers! Dan breekt het laatste nummer aan, voor mij het lastigste nummer. Ook hier kom ik goed doorheen en voor ik het weet is het einde van het nummer in zicht. Met een korte cut off beëindig ik tevreden mijn eerste competitie optreden. Ik kijk terug op een leerzame en gezellige periode die eraan heeft bijgedragen dat mijn relatieve hekel aan wedstrijden die gaan om de prijzen, is omgezet naar plezier in neerzetten van een teamprestatie.